Αρκαλοχώρι: Πέμπτος χειμώνας στα «κουτιά» της ντροπής – Χριστούγεννα με υγρασία και ξεχασμένες υποσχέσεις
Με την ελπίδα της επιστροφής το 2026 ζουν οι σεισμόπληκτοι του Δήμου Μινώα Πεδιάδας, την ώρα που η γραφειοκρατία και η κρατική αδιαφορία «παγώνουν» την αποκατάσταση των σπιτιών τους
Με την ελπίδα ότι το 2026 θα μπορέσουν επιτέλους να επιστρέψουν στα σπίτια τους ζουν οι σεισμόπληκτοι στον Δήμο Μινώα Πεδιάδας. Για τέταρτη χρονιά πέρασαν τα Χριστούγεννα μακριά από τις εστίες τους και πλέον μπαίνουν στον πέμπτο χειμώνα μετά τον φονικό και καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε το Αρκαλοχώρι και τα γύρω χωριά.
Για ακόμη μία χρονιά, δεκάδες οικογένειες γιόρτασαν μέσα σε μεταλλικούς οικίσκους –«κουτιά», όπως οι ίδιοι τα χαρακτηρίζουν, αντιμετωπίζοντας υγρασία, κρύο και σοβαρά προβλήματα υγείας. Πολλοί δεν στόλισαν καν φέτος, εικόνα που αποτυπώνει τη βαριά ψυχολογία ανθρώπων που νιώθουν ξεχασμένοι.
«Έχουμε κλείσει τέσσερα χρόνια και μπήκαμε στον πέμπτο. Κάτοικοι παραμένουν ακόμη σε κοντέινερ και σε κίτρινα, επικίνδυνα σπίτια. Αντί να λύνει προβλήματα η Πολιτεία, δημιουργεί νέα», τονίζει ο πρόεδρος των Σεισμόπληκτων «Η Ελπίδα», Κώστας Γκαντάτσιος, καταγγέλλοντας την εξαίρεση της περιοχής από το 100% της στεγαστικής συνδρομής. Όπως επισημαίνει, παρά τις εγκρίσεις σε εκατοντάδες φακέλους, «κανείς δεν έχει μπει ακόμη στο σπίτι του».
Αντίστοιχη είναι η εικόνα που περιγράφει ο σεισμόπληκτος Μανόλης Παπαγιάννης, ο οποίος έχει λάβει το «πράσινο φως» για τον φάκελό του και ευελπιστεί ότι θα ρίξει μπετά για την κατασκευή του σπιτιού του στο χωριό Ζίντα εντός του 2026.
«Οι περισσότεροι εδώ είναι ηλικιωμένοι, κάποιοι είναι μόνοι τους. Θέλουν μια βοήθεια παραπάνω. Το κράτος πρέπει να δώσει σημασία, να τελειώνουμε και να φύγουμε από εδώ. Δεν θέλουμε να είμαστε βάρος σε κανέναν», λέει, επισημαίνοντας ακόμη και την έλλειψη βασικών υποδομών, όπως ο φωτισμός τις νυχτερινές ώρες.
Λίγες οικογένειες, μετρημένες στα δάχτυλα, έχουν ξεκινήσει διαδικασίες αποκατάστασης, κυρίως με δικά τους χρήματα. Οι υπόλοιποι παραμένουν εγκλωβισμένοι στη γραφειοκρατία, κρατώντας ζωντανή μόνο την ελπίδα ότι ο επόμενος χρόνος δεν θα τους βρει ξανά στους οικίσκους.
Για πολλούς από τους σεισμόπληκτους, η καθημερινότητα στους οικισμούς δεν είναι απλώς δύσκολη, αλλά εξαντλητική. Η υγρασία, το κρύο και η απομόνωση επιβαρύνουν σοβαρά την υγεία, ιδιαίτερα των ηλικιωμένων. Παρά τις υποσχέσεις, η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι ο χρόνος περνά, αλλά η αποκατάσταση παραμένει στάσιμη.
Κώστας Γκαντάτσιος: «Η ίδια απαξίωση μετά από μετά από 4 χρόνια»
«Έχουμε κλείσει τέσσερα χρόνια και έχουμε μπει στον πέμπτο. Για πέμπτη χρονιά, λοιπόν, οι κάτοικοι του Αρκαλοχωρίου και της ευρύτερης περιοχής βιώνουν την ίδια απαξίωση και την ίδια θλιβερή κατάσταση.
Κάτοικοι παραμένουν ακόμη σε κοντέινερ. Δυστυχώς, κάτοικοι παραμένουν και σε κίτρινα σπίτια, επικίνδυνα και μη ασφαλή. Και, συν τοις άλλοις, δεχόμαστε και την απαξίωση της Πολιτείας, με συνεχείς νομοθετικές ρυθμίσεις που πάντα μας εξαιρούν.
Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι ότι βρεθήκαμε ξανά εκτός του 100% της στεγαστικής συνδρομής. Τι σημαίνει αυτό; Μέχρι τώρα, οι τράπεζες δεν έδιναν το 20% του άτοκου δανείου και το κράτος έδινε το 80%. Εμείς επισημάναμε έγκαιρα το πρόβλημα.
Αυτό εντοπίστηκε και το παραδέχτηκαν τόσο η Περιφέρεια όσο και βουλευτές, ακόμη και μέσα στη Βουλή.
Τελικά, το 100% της στεγαστικής συνδρομής δόθηκε σε άλλες περιοχές. Όμως, μάθαμε πριν από λίγες ημέρες ότι, σύμφωνα με έγγραφο του Υπουργείου, η περιοχή μας δεν συμπεριλαμβάνεται. Φυσικά, δεν πρόκειται να το αφήσουμε έτσι. Ξεκινά, όμως, ένας συνεχής αγώνας, όπου αντί η Πολιτεία να λύνει προβλήματα, δημιουργεί νέα και βάζει τρικλοποδιές σε όποιον θέλει να επιστρέψει στο σπίτι του και να ξαναστήσει τη ζωή του στο Αρκαλοχώρι.
Μέχρι πρόσφατα, 409 φάκελοι είχαν λάβει το «πράσινο φως». Κάποιοι από αυτούς, μετά από πιέσεις και διεκδικήσεις, επανεντάχθηκαν στο πρόγραμμα «Εξοικονομώ». Το παράλογο, όμως, είναι ότι, ενώ έχουν εγκριθεί και έχουν μπει χρήματα στους λογαριασμούς τους, τα σπίτια παραμένουν άφτιαχτα.
Με τη διαδικασία της αρωγής –δηλαδή με το 20% του άτοκου δανείου και το 80% της στεγαστικής συνδρομής– δεν έχει μπει κανείς στο σπίτι του. Κάποιοι έχουν ξεκινήσει εργασίες, ίσως καμιά εικοσαριά περιπτώσεις, αλλά αυτό έγινε επειδή διέθεταν δικά τους χρήματα, πούλησαν ένα οικόπεδο ή δανείστηκαν από φίλους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ουσιαστική συνδρομή της Πολιτείας.
Για το 2026 εύχομαι να μην είμαστε πάλι εδώ να λέμε τα ίδια. Να μπούμε επιτέλους σε ασφαλή σπίτια και να ξαναδούμε το Αρκαλοχώρι να έχει ζωή. Να δούμε τον κεντρικό δρόμο με τα καταστήματα ανοιχτά και λειτουργικά, και όχι έναν δρόμο-νεκροταφείο, όπου ουσιαστικά ετοιμάζουμε τη νεκρολογία του Αρκαλοχωρίου», δήλωσε στο neakriti.gr ο πρόεδρος Σεισμόπληκτων «Η Ελπίδα» Κώστας Γκαντάτσιος.
Φωτ. neakriti.gr
Μανόλης Παπαγιάννης, σεισμόπληκτος: «Χριστούγεννα σε σιδερένιο κουτί»
«Δεν παύουμε να κάνουμε Χριστούγεννα σε ένα σιδερένιο κουτί. Τέσσερα χρόνια υπομονή εδώ, πάμε στα πέντε. Όσο περνά ο καιρός, τα πράγματα δυσκολεύουν. Οι άνθρωποι είναι στεναχωρημένοι. Το κράτος δεν δίνει σημασία. Έχουμε φτάσει στο σημείο να λένε όλοι “πότε θα φύγουμε από εδώ”. Δεν πάει άλλο.
Περιμένω μόνο τα χρήματα της αρωγής. Με τα μισά θα ξεκινήσω. Τα υλικά έχουν ακριβύνει πάρα πολύ και τα ποσά που μας δίνουν είναι ψίχουλα.
Θέλω να ρίξω τη βάση στο χωριό μου, τα μπετά, για να πάρω τον οικίσκο και να μείνω. Με 59 χιλιάδες ευρώ δεν μπορείς να φτιάξεις σπίτι 80 τετραγωνικών. Το σπίτι μου το είχα φτιάξει, είχα δώσει μόνο για τα υλικά 35 χιλιάδες ευρώ. Το έχασα και ούτε αυτά δεν θα πάρω πίσω.
Στους οικίσκους διέμεναν περίπου 84 οικογένειες. Έχουν φύγει περίπου 15. Κάποιοι ξεκίνησαν τη διαδικασία για να φτιάξουν τα σπίτια τους, αλλά βάζουν χρήματα και από την τσέπη τους», δήλωσε ο σεισμόπληκτος Μανόλης Παπαγιάννης στο neakriti.gr.
Και κατέληξε λέγοντας:
«Έχετε αναδείξει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλα αυτά τα χρόνια ως ΚΡΗΤΗ TV, “Ν.Κ.” και neakriti.gr και σας ευχαριστούμε. Το κράτος πρέπει να δώσει σημασία, να τελειώνουμε και να φύγουμε από εδώ. Να μη γινόμαστε βάρος, ούτε εμείς σε αυτούς ούτε αυτοί σε εμάς.
Εύχομαι, μέσα από την ψυχή μου, να μας βοηθήσουν να φύγουμε από εδώ και να πάμε στα σπίτια μας. Όσο περνά ο καιρός, η κατάσταση δυσκολεύει. Εδώ δεν υπάρχει ούτε φωτισμός το βράδυ. Είναι σκοτάδι.
Για τη νέα χρονιά εύχομαι, πάνω απ’ όλα, υγεία. Να μας βοηθήσει ο Θεός να φύγουμε από αυτόν τον Γολγοθά και να πάμε ξανά στα σπίτια μας».
Στους οικίσκους του Αρκαλοχωρίου, ηλικιωμένοι άνθρωποι κρατιούνται από μικρές στιγμές για να αντέξουν. Τραγουδούν τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη, που μιλούν για πόνο, ξεριζωμό και αδικία – σαν να γράφτηκαν για τη δική τους ζωή. Οι φωνές τους τρέμουν, όχι μόνο από το κρύο, αλλά και από τη συγκίνηση, καθώς μέσα από τους στίχους ξαναζούν τα σπίτια που έχασαν, τις αυλές, τις γειτονιές, τις αναμνήσεις μιας ζωής που διαλύθηκε σε μια στιγμή. Τραγουδούν για να μη λυγίσουν, για να μη νιώσουν ξεχασμένοι, για να θυμούνται ότι κάποτε είχαν μια κανονικότητα και ελπίζουν πως θα την ξαναβρούν. Θέλουν να ζήσουν ξανά με αξιοπρέπεια.
